03.04.2019 / 10:15

Halef R.  VAYIS

10 yaşın cesareti…

En fazla on yaşında bir çocuktu bu. Zayıftı, acınacak haldeydi. Elbisesi paramparça, yüzü kapkaraydı. Saçları kavrulmuş, elleri yanmıştı…

 

Gazetecinin adı Curzio Malaparte.

Gençliğinde yazıları sansürlenmiş, ev hapsine alınmış, sürgün edilmiş. 1941’de Rus cephesinin açılmasıyla birlikte, oralarda ölür umuduyla, teğmen rütbesi ve savaş muhabirliği göreviyle bölgeye gönderilmiş. Ancak yazılarının yarattığı rahatsızlık, Hitler’in kulağına kadar gitmiş ve Ukrayna’da tutuklanmış.

Malaparte, yazdıklarını gizlice İtalya’ya sokarak savaşın korkunçluğu üzerine yazılmış iyi eserleri, insanlığa miras bırakır...

İnsan gibi bakıyor…

‘Kaputt’ adlı anlatısının bir bölümünün kısaltılmışı şöyle:

1941 yılı sonbaharında Ukrayna’da Poltawa yakınındaydım. Bölgede partizanlar kaynaşıyordu. Bir gün, bir Alman subayı topçu konvoyunun başında bir köye girdi. Köyde tek bir canlı yoktu, evler çoktan terk edilmiş gibi görünüyordu...

Atların nal sesleri hemen hemen uzaklaşmış, ovanın çamuru içinde boğulmuştu ki, birden bir kurşun vızladı.

“Dur!” diye bağırdı subay. Kafile yine durdu, kuyruktaki batarya yine köy üzerine ateşe başladı...

Subay yüksek sesle saymaya başladı: “Dört, beş, altı. Bir tek tüfeğin ateşi bu... Köyde sadece bir kişi var.”

O anda bir gölge, elleri havada koşarak kara duman bulutundan sıyrıldı, askerler partizanı yakaladılar, iterek subayın önüne getirdiler.

Subay eğerinin üstünden eğilip partizana baktı: “Bir çocuk” dedi alçak sesle.

En fazla on yaşında bir çocuktu bu. Zayıftı, acınacak haldeydi. Elbisesi paramparça, yüzü kapkaraydı. Saçları kavrulmuş, elleri yanmıştı.

Bir çocuk!

Bir ara subay, çocuğun önünde durup, uzun ve sessizce yüzüne baktı ve sıkıntı dolu bir sesle:
“Dinle” dedi. “Sana kötülük etmek istemiyorum. Benim işim bacak kadar çocuklarla savaşmak değil. Tanrım, savaşı ben icat etmedim ki?”

Bir süre sustu, sonra insana garip gelen bir yumuşaklıkla sordu:
“Bak, benim bir gözüm camdır. Asıl gözümün hangisi olduğu kolay anlaşılmaz. Hemen, hiç düşünmeden hangi gözümün cam olduğunu söyleyebilirsen, serbest bırakırım seni.”

Çocuk hiç tereddüt etmedi:
- Sol göz, dedi.
- Nasıl bildin?
- Çünkü ikisinden, soldaki daha insan gibi bakıyor. 

 

twitter.com/halefrvayis

 
YORUMLAR

Yazarın Diğer Yazıları

>> İnternetin romantik hikayesi - 22.05.2019
>> Tek gerçek iddianız… - 15.05.2019
>> Geçmişteki başarıdan medet ummayın… - 08.05.2019
>> Nefret söylemine yataklık yapan sosyal ağlar… - 01.05.2019
>> Çocuk yoksulluğu… - 24.04.2019
Medyaloji Yazarları
Bülent BİRİCİK Halef R.  VAYIS Barış AYGENER Neslihan KABAOĞLU
İhbar hatlarının anatomisi
Tüm Yazarlar