Çocukken bana çok gizemli gelen bazı şeyler vardı. Bunlardan birisi ormanlardı. Ormanları gizemli yapan şey ise çocukken izlediğim “Şirinler” isimli çizgi filmdeki “Eğer siz de uslu bir çocuk olursanız bir gün şirinleri bile görebilirsiniz” vaadiydi. Şimdi düşünüyorum da, aslında Şirinler isimli çizgi filme dava açmam gerekiyor. Çünkü uslu bir çocuk olmama rağmen Şirinler’i hiçbir zaman göremedim. Hep aradım ama asla göremedim ama bana bu vaat edilmişti! Neyse, konumuz bu değil. Bana gizemli gelen bir diğer şey ise kivi isimli meyveydi. Çocukken manavlarda gördüğüm; yumurta kolisine benzer bir koli içine dizilmiş, yeşil tüylü kabuğu olan bu meyve ile ilgili şöyle bir efsane vardı “Var ya bunu yerken ne düşünüyorsan tadı ona benziyor. Muz düşünüyorsun tadı muz gibi oluyor” İşte bu efsane benim için kiviyi gizemli bir meyve yapıyordu. Çocukken bu gizemle yaşadım ama bu gizem üniversite yılarımda bitti. İlk kiviyi üniversitedeyken yedim. Muz hayal ederek yedim ama tadı hiç de muza benzemedi! Çocukken duyduğum bu gizem sona erdi ve efsane çöktü…