Erkek egemen bir toplumda siyasetin de, ekonominin de, medyanın da, reklamın da ve her şeyin de hep erkekten yana olması çok normal. Anormal olan ise bunun normal olması… Her şey daha çok küçükken başlamış, nasıl birer birey olmamız gerektiği daha ilkokul sıralarındayken bilinçaltımıza işlenmişti: Küçük Ayşe bebeğini sallayacak, ona mama verecek, küçük asker de tüfeğine bakacak ve palaskasını takacaktı. Ayşe’nin kendini başka bir görev için yetiştirmesi düşünülemezdi. Evinde oturacak, çocuklarına bakacak, elinin hamuruyla erkek işine karışmayacak, dekolte giymeyecek, karnından sıpası, sırtından da sopası eksik olmayacaktı (“En az üç çocuk”). Sırtındaki sopa kimi zaman gerçek kimi zaman mecazi anlamdaydı ama hep vardı. Kocasının dilindeydi bazen, bazen babasının gözünde, kardeşinin elindeydi kimi zaman, patronunun sözünde, çoğu zaman medya köşelerinde, kimi zaman bir reklam metninde… Herkes kadın olamazdı çünkü kadın olmak çok zordu ama kadını aşağılamak, ezmek, dövmek, sövmek çok kolaydı…